کاش ما هم کربلایی می شدیم

راهی صحرای غمگین می شدیم

آب را گل نكنید

شاید از دور علمدار حسین(ع)

مشك طفلان بر دوش

زخم و خون بر اندام

می رسد تا كه ازاین آب روان

پر كند مشك تهی

ببرد جرعه ی آبی

برساند به حرم

تا علی اصغر بی شیر رباب

نفسش تازه شود

و بخوابد آرام

آب را گل نكنید

كه عزیزان حسین(ع)

مهگی خیره به راهند

كه ساقی آید

و به انگشت كرم

گره كور عطش بگشاید

باز باران با ترانه

تا تو بودی خیمه ها آرام بود
دشمنم در كربلا نا كام بود
تا تو بودی من پناهی داشتم
با وجود تو سپاهی داشتم
تا تو بودی خیمه ها پاینده بود
اصغر شش ماهه من زنده بود
تا توبودی خیمه ها غارت نشد
بعد تو كس حافظ یارت نشد
تا تو بودی چه ره ها نیلی نبود
دستها آماده سیلی نبود
تا تو بودی دست زینب باز بود
بودنت بهر حرم اعجاز بود
تا كه مشكت پاره و بی آب
دشمن بر كینه ات شاداب شد

شب شب اشک و تماشاست اگر بگذارند

لحظه ها با تو چه زیباست اگر بگذارند

فکر یک لحظه بدون تو شدن کابوس است

با تو هرثانیه رویاست اگر بگذارند

مثل قدش قدمش لحن پیمبروارش

روی فرزند تو زیباست اگر بگذارند

غنچه آخر چقدر آب مگر می خواهد؟