نیمه شبها با خیالت درد و دلها می کنم          شکوه های بی شمار از دست دنیا می کنم
این زمانه سخت می گیرد به من یا بن الحسن   من به عشقت با همه غم ها مدارا می کنم
کلبه ویران و تاریک دلم بی ارزش است                با خجالت من کلیدش بر تو اهدا می کنم
عاشق خدمت به تو هستم عزیز فاطمه                     خویش را بهر فرج مولا مهیا می کنم
گشتم آواره صحرای عشقت سال ها             همچو مجنون خویش را پا بست لیلا می کنم
من اسیر روی گندم گونه ات هستم بذار            تا تو هستی پشت بر صدها زلیخا می کنم
هردم از من جرم وعصیان وخطایی سر زند              بهر بخشش نزد تو یادی ز زهرا می کنم
خوب می دانم که بین نخل های علقمه                     خیمه سبز تو را یک روز پیدا می کنم
من نمی دانم چرا آواره زینب شدی                         عاقبت روزی خودم حل معما می کنم
من شنیدم عمه ات را کربلا سیلی زدند               از همین رو چشمهایم را چو دریا می کنم
شاعر:وحید قاسمی
تصویر از وبلاگ گرافیک مذهبی

فرض کن حضرت مهدی به تو  ظاهر  گردد                     ظاهرت هست چنان که خجالت   نکشی؟
باطنت هست پسندیده ی صاحب نظری؟                      خانه ات لایق او هست که مهمان  گردد؟
لقمه ات درخور او هست که نزدش ببری؟                     پول  بی شبهه  و  سالم  ز   همه  دارییت
داری آن قدر که یک  هدیه برایش  بخری؟                     حاضری گوشی همراه   تو را   چک بکند؟
با چنین شرط که درحافظه دستی   نبری                      واقفی بر عمل خویش  تو   بیش از دگران

آقا! نمی شود که مرا هم دعا کنی

درد مرا به دست طبیبت دوا کنی

یا اینکه یک سحر به قنوت نماز وتر

یادی از این اسیر قدیم شما کنی

این دستهای خالی و خسته دخیل توست

یعنی نمیشود که به من عطا کنی

روزی به جای دانه گندم دل مرا

در سنگ آسیای غمت جابه جا کنی

العجل یا صاحب الزمان (عج)

ما را به یک کلاف نخ آقا قبول کن

یا ایها العزیز! أبانا! قبول کن

آهی در این بساط به غیر از امید نیست

نومیدمان نکرده و ما را قبول کن

از یاد برده ایم شما را پدر! ولی

 این کودک فراری خود را قبول کن

رسم کریم نیست که گلچین کند فقیر

ما را سوا نکرده و یکجا قبول کن

گر بینوا و پست و حقیریم و روسیاه

 ما را به جان حضرت زهرا قبول کن...

اللهم عجل لولیك الفرج